Batang Pinangga Youth Ambassador reis: deel 4

29/07/17                 dag 6

Vanochtend begon de dag om 05:00 uur en mijn taak was housemother. Ik heb 4 kinderen helpen douchen en met hun tandengepoetst en we hebben samen hun kleding gewassen. Het was super leuk om de kinderen ook op zo’n manier te kunnen helpen. Ook heb ik de kindjes geholpen met hun taken. Daarna hebben we gespeeld en ontbeten. Na het ontbijt kregen we de kans om mee te gaan met een paar kindjes naar het dorp om vaccinaties te halen. Ik ging samen met een paar andere ya’ers met hun mee. Het duurde maar liefst 2.5 uur, echt zo lang. Het systeem is totaal anders daar. Eerst moesten we in de rij gaan staan voor bloeddruk op te meten, daarna in de volgende rij voor hartslag/gewicht/etc. en als laatste in een andere rij voor de prik. Ik vond het wel heel bijzonder om dit met de kids te doen. Iedereen begeleidde 1 bp kindje en het was dan jouw taak om de kindjes gerust te stellen als ze bang waren en om hun papier met alle gegevens goed te bewaren. Hierdoor bouwde je echt nog een betere band met hun op. Ook hebben we Jenica steeds Nederlandse zinnetjes en woordjes geleerd zoals ‘jij bent lief’ en ‘jij bent slim’. Ook hebben we Nederlandse woorden geleerd zoals ‘top’ en ‘helaas’ en ze wilde ook heel graag tot twintig leren tellen. Ook hebben we haar ‘dag vriendin’ geleerd dus vanaf dat moment als ze ons tegenkwam, zei ze dat meteen. Heel erg lief en zo leuk om de kindjes dat te leren en ongelofelijk hoe snel ze alles oppakte. De kindjes zijn zo super lief en soms komen ze op je afstormen om je spontaan een knuffel te geven. Het spelen met ze is altijd ook heel gezellig en zo leuk om te doen. Ze noemen ons steeds Ate(=zus) en Kuya(broer) en mede hierdoor voelen ze echt als mijn Filipijnse broertjes en zusjes. Na de vaccinaties gingen we weer terug en toen gingen we met de kids cupcakes versieren. Ze deden er van alles natuurlijk enorm veel op en hun hele snoetjes zaten onder de chocolade saus en spikkels. Nino kwam trots vertellen dat hij 5 cupcakes had gegeten! Toen we gingen opruimen daarna, ging Jerome nog even lekker een handje vol spikkels over me heen gooien, haha!

Ook vonden ze het heel leuk om hun handen in de overige chocoladesaus te dopen en het dan op onze gezichten te smeren en vooral om een stip daarmee te maken op onze neus. Het was zo lief en het was echt een gezellige chocolade bende! Na de cupcakes hebben we weer met de kindjes gespeeld. Toen was het alweer tijd voor de lunch en na de lunch zijn we gaan voorbereiden voor het watergevecht.

We begonnen met de voorbereidingen voor het watergevecht met alle kids. Eerst gingen we 1000 waterballonnen maken en dat kon niet zonder al helemaal doorweekt te worden. Tijdens het maken hebben we elkaar al helemaal nat gegooid met waterballonnen en met emmers waters over elkaar heen te gooien. De waterpret kan beginnen!  Het was zo leuk en grappig en dit belooft een groot waterspektakel te worden. We gingen met z’n allen over een zelfgemaakte waterschuifbaan. We hadden een zeil neergelegd en daaroverheen heel veel water en zeep gegooid, zo gezellig en de het was heel leuk en gezellig met de kids.

Alle kindjes zaten helemaal onder het sop en steeds voordat ze weer gingen, sproeiden we ze af met een tuinslang. Na de waterschuifbaan gingen we iedereen bekogelen met waterballonnen en met emmers water die we steeds over elkaar heen gooiden. We deden het in een spelvorm met twee groepen. En als je werd geraakt door een waterballon van de tegenpartij dan moest je weer terug en kon je een nieuwe waterballon halen. Het doel was om de stok van de tegenpartij te pakken en dan had je gewonnen. Daarna hebben we alles opgeruimd en even lekker gedoucht. Na mijn kleren gewassen te hebben, gingen we eten. Na het eten hebben we pakketjes gemaakt voor de vuilnisbelt die we daar gaan uitdelen aan de kids. We deden in elk tasje tandpasta, tandenborstels, zeep, kledingzeep, koekjes, ansjovispotjes en rijst. Uiteindelijk hebben we 100 pakketjes gemaakt. Daarna hebben we gezellig de dag afgesloten in de cafeteria met muziek, veel gelach en vooral veel gezelligheid. Het was weer een super dag! En het wordt elke dag vetter om hier te zijn! De kinderen leren jou beter kennen en wij hun ook. Het wordt een te gekke dag morgen in El Salvador. We gaan daar zwemmen met alle bp kids in het zwembad en ook in de zee. De hele dag met de kids spelen en vooral heel veel lol maken met z’n allen. Je merkt ook heel erg dat de kids je steeds meer gaan vertrouwen en ze vertellen ook hele verhalen tegen je. Het doet ze echt goed dat wij er zijn!

30/07/17                dag 7

Vanochtend ging de wekker om 7 uur en gingen we ontbijten. Iedereen was heel enthousiast en kon niet meer wachten want vandaag gingen we zwemmen met de kids in El Salvador (een resort op Cebu). Bij het ontbijt kregen we heerlijke pancakes en we waren er helemaal klaar voor. De kids waren al eerder met de bp bus gegaan omdat zij echt niet meer konden wachten aangezien zij 1 keer per jaar gaan zwemmen en zich daar het hele jaar op verheugen. Na het ontbijt gingen wij ook met de bp bus naar El Salvador. In de bus zaten we met alle dutchies en nog een paar oudere Filipijnse bp friends die inmiddels niet meer in bp woonden. Zij waren speciaal gekomen om mee te gaan zwemmen. Ook waren alle kinderen van het halfway house gekomen. In het halfway house zitten 6 kinderen van bp die naar de middelbare school gaan en ouder zijn. Zo zitten ze dichtbij een goede middelbare school, want Batang Pinangga wil ervoor zorgen dat de kinderen een goede opleiding krijgen. Onderweg hebben we weer heel veel gezongen, het was weer heel gezellig! Toen we aankwamen, zaten alle kinderen al in het zwembad en begonnen ze meteen keihard te roepen. Wij liepen eerst een klein stukje door richting de zee om onze spullen daar neer te leggen en om ons om te kleden. Toen we in het zwembad kwamen, gingen we meteen met alle kinderen spelen. Ik heb heel veel dolfijntje gespeeld, ze overal heen gegooid, ze sprongen zo ver mogelijk terwijl ze op mijn benen gingen staan, volleyballen, etc. Ook zaten ze op m’n nek/rug terwijl ik zwom, we hebben heel veel gespet met water en nog veel meer. Het was super en de kids werden helemaal crazy, ze vonden het zo geweldig. Toen gingen we lunchen. Na de lunch nog even snel in de zee en toen de kids ook klaar waren met lunchen, zijn we weer heerlijk met ze gaan spelen in het water. Voor de lunch gingen we ook toen de kids aan het lunchen waren, naar het diepere bad. Ook gingen we daarna weer zwemmen in het pierenbadje en liggen zonnen op de rand terwijl er constant kinderen ons gingen natspetten. Daarna gingen we ons omkleden en de kids gingen al met de bp bus naar huis en wij bleven nog even totdat de bp bus weer terugkwam om ons op te halen. Wij gingen toen even wifi-en en het was wel gek om toen na een week weer wifi te hebben. Daarna gingen we zingend terug met de bp bus naar bp. We zongen heel veel meezingers en Juvimer ging expres heel gek dansen waardoor wij niet meer konden stoppen met lachen. Terug in bp, gingen we avond eten en nog even met de kids spelen. Wat ik ook heel leuk vond van El Salvador, is dat heel veel oud bp’ers die inmiddels studeren of al een goede baan hebben, kwamen en zo konden we alle verhalen horen. Je zag toen echt heel goed wat bp allemaal doet voor de kids en welke kansen ze allemaal krijgen. Zo mooi om te horen dat ze nu echt een hele goede baan hebben en echt een toekomst hebben gekregen door bp. ’s Avonds heb ik nog zitten schrijven in de cafetaria. Op naar een heftige dag morgen, de vuilnisbelt!

31/07/17                       Dag 8

Vandaag begon de dag met een gemengd gevoel. Ik had zin in de vuilnisbelt maar aan de andere kant wist ik ook dat het heel heftig zou worden en dat het heel erg was wat we gingen zien. We gingen om 7:30 ontbijten en daarna verzamelden we in de activity hall. We gingen daar in een kringetje zitten en toen ging de begeleiding ons vertellen wat ons te wachten zal staan. Ook gingen ze vertellen wat we wel en niet moesten doen. Dit deden ze om ons zo goed mogelijk voor te bereiden en hierdoor vormde ik in m’n hoofd ook al een beeld van hoe het er uit zou zien. Later bleek dat hier helemaal niks van klopte, want ik had het me erg voorgesteld maar dit had ik echt niet kunnen bedenken. We stapten in de bp bus met veel appels en tassen die we daar gingen uitdelen. We reden 2,5 uur naar de vuilnisbelt en onderweg zongen we met z’n allen keihard mee met de muziek. Toen we in de buurt kwamen, zag je een haven en daar was het allemaal heel modern en mooi. Tien minuten verder reden we door de vuilnisbelt en de stank was meteen immens. Het contrast was meteen zo groot, ze worden echt weggestopt daar aan de rand van de stad zodat de mensen ze niet zien. De instelling lijkt daar wel van als je ze niet ziet, dan is het probleem er ook niet en bestaat het niet. De stank werd steeds heftiger en je zag heel veel mensen tussen het vuilnis staan. We stopten met de bus en trokken allemaal onze laarzen aan. Eerst gingen we het kantoortje in van de overheid en daar legde een officer eerst kort iets uit. Hij had gouden armbanden, airco, iPads, laptops, etc., het was zo niet eerlijk met wat we daarna zagen. Hij hield een of ander vaag verhaal over dat het eerst illegaal was om vuilnis te storten maar nu legaal omdat de vuilniszoekers nu in dienst van de overheid waren en niet meer per kg plastic bijv. werden betaald. Ook vertelde hij over een plan om er een park van te maken maar de begeleiders vertelden dat er elk jaar wel een plan was maar dat er nooit iets werd uitgevoerd. Op de vuilnisbelt was ook niks veranderd behalve dat het vuilnis nu op een iets andere plek gestort werd. We gingen uit het gebouw en het contrast is niet te beschrijven, vreselijk. We liepen eerst een berg op waar vroeger het vuilnis werd gestort en we liepen op een hele hoge berg van allemaal platgestampte vuilnis. Vanaf de top kon je de zee en de haven zien liggen en het was heel confronterend om te zien hoe dicht het eigenlijk bij elkaar lag en hoe groot de verschillen waren. Daarna liepen we terug door het onkruid, plassen water en heel veel vuilnis, er waren zelfs ook hele wanden van vuilnis. Toen gingen we richting de plek lopen waar nu de vuilnis gestort wordt. Terwijl we aan het kijken waren naar wat er gebeurde toen er nieuw vuilnis werd gestort door een overvolle vuilniswagen, fietste er ook een jongentje blij op de fiets langs. Toen we daarvoor over het oude afval liepen vond ik het wel heftig maar toen ik het storten echt zag gebeuren en de mensen er tussen zag lopen, raakte het me echt enorm. Ook ging er een soort platstamp machine overheen, gewoon tussen de mensen door en hij keek niet eens uit voor de mensen. Zo gevaarlijk en zo mensonterend om tussen de vuilnis te zitten. Ook was er een man die een zak opensneed en daar zat allemaal wc papier in met poep en plas erop maar toch bleef hij de hele zak doorzoeken op zoek naar iets bruikbaars. Zo heftig en de muggen en vliegen vlogen in walmen rond. Echt verschrikkelijk hoe het daar er aan toe is en hoe de mensen daar leven, echt mensonterend en hier zou niemand in moeten leven. Daarna gingen we in de krottenwijk lopen en aan alle kindjes die we tegenkwamen appels geven. De krottenwijken worden gebouwd rondom de vuilnisbelt, omdat de mensen dan zo dicht mogelijk bij hun werk zijn en er heel snel bij zijn als er nieuw vuilnis wordt gestort. Alle kindjes waren zo vies. 1 op de 3 kinderen overleeft het daar niet, werd ons verteld. Zo heftig. Sommige kinderen wilden meteen highfiven en bedankten ons maar anderen waren heel verlegen en pakten heel zachtjes de appel aan. Ik vond het heel lastig om te zien dat sommigen zich zelfs geen raad wisten met een appel. We moesten ze uitleggen wat een appel was en dat je het kon eten. Heel confronterend om te zien dat iets wat voor ons zo normaal is, iets totaal vreemds is voor de kinderen op de vuilnisbelt. Zo liepen we door de krottenwijk heen en het is echt veel erger dan ik me van tevoren kon voorstellen. Ook was er gewoon een varken bij een huis en er reed een man op een fietsje met daarin een dood geit met afgehakt hoofd tussen de mensen en huizen door. Het leek wel of het allemaal toch al zo erg was, dat het toch niet erger kon en niets meer uitmaakte. We kwamen uiteindelijk aan bij een soort pleintje en daar probeerden we zoveel mogelijk kinderen te verzamelen. We gingen ‘tante Rita’, ‘I am yours’ met de Ukelele en ‘singing in the rain’ dansen en zingen. De meeste kinderen deden ons precies na en dat was heel mooi om te zien. Ook was er een doof jongentje en ondanks dat hij de muziek niet hoorde, deed hij ons precies na en ging helemaal los. De kindjes kregen heel vaak een lach op hun gezicht en dat vond ik heel fijn, dat we daarvoor hebben kunnen zorgen. Sommigen van ons speelden dakpan met ze en tilden alle kindjes op. Het was heel gezellig en we renden rond en waren heel fijn met ze aan het spelen. Toen gingen we alle tasjes met de spullen uitdelen en opeens kwamen er nog veel meer mensen overal vandaan. Sommigen strekten hun arm al meteen uit en anderen waren veel voorzichtiger en verlegen. Ik liep ook naar een heel verlegen jongetje toe en hij was er zo blij mee. Je kon wel heel goed zien dat ze wel hecht met zijn allen waren, want de kindjes gingen ook meteen hun vriendjes en vriendinnetjes halen die ook een tasje moesten krijgen, dat vond ik mooi om te zien. Dat ondanks dat ze niet zo veel hebben, toch ook aan anderen blijven denken. Dat vind ik iets wat iedereen in de wereld zou moeten doen. Blijf aan elkaar denken dat maakt de wereld zo veel mooier! Ik vond het heel heftig allemaal maar op dat moment besefte ik niet echt zo goed wat er allemaal gebeurde. Ook hadden we een hele grote tas met kleding meegenomen en die werd door de mevrouw die ons ook rondleidde, verdeeld over de mensen. Daarna liepen we naar de bus en we bleven nog even staan. Ik dacht echt als ik deze stank nog langer ruik dan ga ik over mijn nek, kan je je voorstellen dat je daar dag en nacht bent en gewoon alleen maar dat ruikt. Ik weet dat je uiteindelijk het helemaal niet meer ruikt maar het is ook zo ongezond voor je. Toen de bus aankwam rijden, trokken we onze laarzen uit en meteen kwamen mensen erop af om ze te pakken. We reden weg en een paar van ons begonnen te huilen. Het gevoel begon bij mij steeds meer binnen te komen en ik begon steeds meer te beseffen dat wat we net hadden gezien, echt is en dat ik niet even in een film terecht was gekomen. Ik kan echt niet begrijpen dat dit wordt toegelaten door de regering, het is echt verschrikkelijk dat dit bestaat in de wereld. Ik wist natuurlijk dat het er was door de tv maar ik had het me ondanks dat toch zo anders voorgesteld. Het is zo veel erger en verschrikkelijker en dit kan echt niet zo doorgaan. Echt niet normaal dat kinderen en volwassenen zo moeten leven. Het is zo mensonterend. Ik dacht altijd dat de voeding de eerste levensbehoefte is, maar hygiëne is echt net zo belangrijk. Wat ik ook heel erg vind, is dat de kindjes nooit een kans krijgen op een beter leven. Hun ouders zijn afvalzoekers en dat betekent dat jij als je oud genoeg bent daar ook gaat werken en zo gaat het maar door. Zo stopt het nooit en dit moet echt doorbroken worden. Ik kan het gevoel niet zo goed beschrijven en uitleggen maar het was zo verschrikkelijk. En we wilden al die kindjes wel meenemen naar bp om hun ook de kansen te geven en om hun kind te laten zijn. Helaas is dit gewoon echt niet mogelijk. Op de terugweg stopten we bij een parkeerplaats naast de weg met uitzicht op zee en daar gingen we lunchen. We waren aan het huilen en knuffelden elkaar en praatten over wat we allemaal gezien hadden. Iedereen was heel stil in de bus en was rustig aan het nadenken en steeds meer aan het beseffen wat we gezien hadden. Toen we terugkwamen in bp, ging het mij weer stukken beter, omdat je weer zag wat wij allemaal wel konden doen voor de kids hier. We gingen de viezigheid van ons afdouchen en met de kindjes knuffelen en lekker eten. Iedereen was weer wat vrolijker. Die avond hadden we heerlijke vis gegaard in bananenblad! Na het eten gingen we weer in het kringetje zitten om te praten over de dag. In het kringetje hebben we de dag besproken en we konden onze gevoelens en alles wat we kwijt wilden met elkaar delen. Het was heel fijn om er met elkaar over te kunnen praten, omdat wij het allemaal hadden meegemaakt en je het allemaal toch weer anders interpreteert. Zo kwam ik ook weer op nieuwe inzichten en het besef kwam steeds meer en meer. Ook gingen we nadenken over wat we vooral geleerd hebben van deze dag. Vooral dat we het zo goed hebben thuis. Door dit te beseffen, kunnen we nog veel meer mensen gaan helpen. Als je het goed hebt thuis, ben je in staat om andere mensen te helpen. En Geert zei op dat moment ook tegen ons dat Butch ooit tegen hem had gezegd toen ze net begonnen: Focus je op wat je wel kan doen en niet op wat je niet kan. Dit heeft Geert enorm geholpen omdat hij ook echt elk kindje mee wilde nemen naar bp. Mij heeft dit ook enorm geholpen en me er echt doorheen gesleept. Zo sloten we de dag positief af. Ik ging nog film kijken met de bp kids. Het was heel gezellig en heerlijk om even lekker met de kindjes film te kijken. Door deze dag besef ik ook veel meer dat de kindjes hier natuurlijk ook allemaal uit zo’n situatie komen en dat zij eerst niet konden lachen en kind konden zijn. Zo fijn om dan het resultaat te zien van de hulp die bp biedt en lekker met de kids te kunnen knuffelen. Daniella kwam meteen bij me zitten en met z’n allen zaten we lekker film te kijken. Toen de film was afgelopen, moesten de kindjes naar bed en voordat we weggingen kregen we van de kindjes allemaal knuffels!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s